szary kot perski
Kot perski jest jedną z najpiękniejszych i najpopularniejszych ras na świecie | fot.: Fotolia
Strona główna / Styl życia / Zwierzęta / Kot perski – łagodny puchacz

Kot perski – łagodny puchacz

Nie jest tajemnicą, że kot perski jest bardzo specyficzną rasą. Wynika to głównie z cech fizjologicznych rasy, kot perski posiada kulistą grubą figurę, szeroką głowę i atrakcyjne okrągłe oczy. Kot perski jest jedną z najpiękniejszych i najpopularniejszych ras na świecie. Swoją szczególną popularność zyskały pod koniec ubiegłego wieku na terytorium Ameryki, następnie trend rozprzestrzenił się na Europę. Wcześniej rasa nie była tak popularna, ale znana. Dowodem na to jest fakt, że już w 1933 roku hodowano egzotycznego kota perskiego, który posiadał nie krótką, ale krótką gęstą pluszową wełnę, jak u kotów brytyjskich.

Kot perski – historia rasy

Pierwsze długowłose koty zostały przywiezione do Europy przez włoskiego podróżnika Pietro Della Valle na początku XVI wieku z prowincji Harassan, która znajdowała się w Persji. Wygląd tych kotów był zupełnie inny niż współczesnych kotów perskich i raczej przypominał dzisiejsze Angory lub Van. Wygląda na to, że pierwsi orientalni przystojni Persowie są dziś widoczni tylko w starych średniowiecznych rysunkach i rycinach.

Najprawdopodobniej długi, ozdobny płaszcz został uzyskany w wyniku przypadkowej mutacji (mutacja jest nieoczekiwanym pojawieniem się nowej, genetycznie przenoszonej cechy u osobnika wcześniej nieobecnego w rasie) lub był wynikiem pracy hodowlanej i jest bezpośrednio związany z ostrymi różnicami tej rasy od innych. Dowodem na to jest istnienie podobnego wyglądu persów, hodowanych w różnych krajach przez krzyżowanie rdzennych osobników z puszystymi kotami azjatyckimi.

W XIX wieku w Wielkiej Brytanii wszystkie koty długowłose były tradycyjnie podzielone na Angorę i Francuzów. Te ostatnie odznaczały się niskim wzrostem, przysadzistymi masywnymi kośćmi, okrągłą i dużą głową o dużych oczach. W Niemczech niektórzy hodowcy próbowali hodować długowłosego, masywnego kota na bazie lokalnych kotów Longhars i Angora. Prawdopodobnie w ten sposób powstał nowoczesny pers, który jest dziś najbardziej znaną i najpopularniejszą rasą.

Kot perski – pielęgnacja

Jak już wspomniano, pielęgnacja bywa poważnym problemem, który tkwi nie w gęsto rosnącej wełnie, ale we właścicielu, który nie wie, jak właściwie dbać o swojego kota. Najczęstszym błędem jest zły wybór grzebienia. Często używają tak zwanego podszerstka, który jest narzędziem używanym tylko do przygotowywania kotów na wystawy.

Do codziennego szczotkowania należy używać zwykłego stalowego grzebienia z długimi, nieostrymi zębami. Dwustronny grzebień jest idealny, z rzadszymi zębami po jednej stronie i gęstszymi po drugiej. Bardzo ważne jest przyzwyczajenie kota do czesania od dzieciństwa, stopniowo i dyskretnie, ponieważ w młodym wieku powstaje miłość lub wrogość kota do grzebienia. Można łączyć czesanie z głaskaniem lub zabawą, aby kot skojarzył tę procedurę z czymś przyjemnym. Czesanie musi być wykonywane najpierw pod włos a następnie w kierunku wzrostu włosa. Pomoże to przeciwdziałać powstawaniu tzw. kołtunów.

Procedury wodne są nie mniej ważne niż czesanie, właściwe kąpanie uprości proces rozczesywania sierści. Tak więc kąpiąc kota raz na 2 tygodnie, a optymalnie raz na 3-4 tygodnie, można uniknąć problemu z rozczesywaniem. Najważniejszy podczas kąpieli jest wybór szamponu. Najlepiej jest stosować specjalne szampony dla zwierząt, szczególnie dla kotów długowłosych. Istnieje ogromna różnorodność, od tanich domowych po drogie szampony amerykańskich producentów – tu wybór zależy od zdrowego rozsądku właściciela i metody prób i błędów. Sama procedura kąpieli powinna składać się z kilku procesów mycia, a po każdym, z których należy przeprowadzić dokładne płukanie. Zamiast prysznica lepiej jest użyć małej miski, aby bardziej nasączyć włosy kota wodą.

Należy zachować ostrożność przy myciu uszu, ponieważ absolutnie nie może dostać się do nich woda. Dbałość o uszy kota polega na delikatnym przetarciu wnętrza ucha i oka miękkim bawełnianym wacikiem zwilżonym ciepłą wodą, a procedurę tę należy wykonywać, co najmniej raz w tygodniu. Należy ostrożnie ścisnąć wacik, aby nadmiar wilgoci nie wpadł do kanału słuchowego. Pielęgnacja pazurów jest bardzo ważną częścią opieki nad kotem, należy obcinać je co 2 tygodnie dla przednich łap i raz w miesiącu dla tylnych.

Koty perskie – usposobienie

Kot perski ma delikatną, łagodną naturę, co czyni go jedną z najpopularniejszych ras. Jest spokojny, cichy i przychylny człowiekowi, woli spokojną atmosferę w domu i wymaga starannej opieki. Uwielbia, kiedy dzieci go głaszczą, chętnie bawi się zabawkami, ale przez większość czasu odpoczywa sam na swoim ulubionym posłaniu. Perski kot ma cichy muzyczny głos, ale jego głównym środkiem komunikacji z właścicielem są duże ekspresyjne oczy.

Kot perski jest jednym z najbardziej przystosowanych zwierząt domowym do życia rodzinnego i najbardziej nieodpowiednim do przetrwania na wolności. Jest kotem kontaktowym, doskonale odnajduje się w towarzystwie dzieci i dorosłych. Wybiera jednego ulubieńca, którego zaczyna uważać za swojego pana, kocha go z oddaniem. Te koty naprawdę potrzebują uczucia i miłości. Pod nieobecność właściciela, życie persa zamiera, może przestać jeść i siedzieć cały czas w jednym miejscu.

Urokliwa perska rasa kotów jest możliwa do rozpoznania po charakterystycznych cechach zewnętrznych. Przypominając pluszowe zabawki, znają swoją wartość, jakby zdawała sobie sprawę z ich nieodpartego uroku. Jednocześnie kot perski jest nieskończenie lojalny wobec właścicieli. Najważniejszą rzeczą, której potrzebuje, jest spokojna atmosfera, właściwa opieka, miska jedzenia, miłość ze strony domowników. Koty perskie mają najtrudniejszą do pielęgnacji sierść, która musi być dokładnie i codziennie czesana, w przeciwnym razie szybko pojawią się kołtuny, które są niezwykle trudne do rozczesania. Niektórzy hodowcy zalecają, używanie klimatyzatora podczas zabiegów pielęgnacyjnych, który nada wełnie zadbany wygląd i ułatwi rozczesywanie.

Te zwierzęta kochają ludzi, ale chętnie korzystają ze swojej niezależności, podkreślając swój królewski status. Jednocześnie poświęcają człowiekowi wystarczająco dużo uwagi, będą spać i siedzieć na rękach właściciela, a nawet na ramionach, mrucząc do ucha.

ACH

Sprawdź także

psie szczepienia

Psie szczepienia – to trzeba wiedzieć

Każdy pies zasługuje na życie w zdrowiu oraz na odpowiedzialnego właściciela, który wspomniany dobrostan jest …